انتسابِ خویش به شیر و عقاب و همانندهای اینها نیای آن چیزی است که در جهانِ معاصر ایدئولوژی ملی خوانده می‌شود. تا پیش از بروزِ ایدئولوژی ملی کارِ نَسَب‌سازی هویت‌بخش را آیینهای دینی انجام می‌دادند. این نکته‌ی مهم را از جامعه‌شناسی دین در فرانسه بر زمینه‌ی مکتبِ دورکیم آموخته‌ایم که آیین‌ها در این که چه می‌پرستند و چگونه می‌پرستند اختلاف دارند، اما در یک مورد همخط اند، و آن این است که وجهِ مهمی از کارکردِ اجتماعی همه‌ی‌شان خود–پرستی است؛ هر جامعه با ستایش از آیینش خود را می‌ستاید و با این خود–ستایی برای خود هویتی می‌سازد و آن را به رخ می‌کشد.


دانلود مقاله